ادبیات

گفتا که می‌بوسم تو را، گفتم تمنّا می‌کنم از سیمین بهبهانی

گفتا که می‌بوسم تو را، گفتم تمنّا می‌کنم از سیمین بهبهانی گفتا که می‌بوسم تو را، گفتم تمنّا می‌کنم گفتا اگر بیند کسی، گفتم که حاشا می‌کنم گفتا ز بخت بد اگر، ناگه رقیب آید ز در گفتم که با افسونگری، او را ز سر وا می‌کنم گفتا که تلخی‌های می گر ناگوار افتد مرا گفتم که با نوش لبم، …

توضیحات بیشتر »

سرزمین مادری، رویای اجدادی کجاست از فاضل نظری

سرزمین مادری، رویای اجدادی کجاست از فاضل نظری سرزمین مادری، رویای اجدادی کجاست؟ مردم این شهر می پرسند آبادی کجاست؟ ما به گرد خویش می‌گردیم آه ای ساربان! آرمان‌شهری که قولش را به ما دادی کجاست؟ ای رسولِ عقل! ما را بگذران از نیلِ شک گر تو موسی نیستی موسای این وادی کجاست؟ خنده‌های عیش ما جز خودفراموشی نبود این …

توضیحات بیشتر »

عشق رازی‌ست که خورشید به بارانش گفت از حسین منزوی

عشق رازی‌ست که خورشید به بارانش گفت از حسین منزوی عشق رازی‌ست که خورشید به بارانش گفت نیز رمزی که شقایق به گلستانش گفت روزی این راز، خود از پرده برون شد که هزار در چمن با گل صدرنگ به دستانش گفت فاش شد نکته‌ٔ پوشیده همان‌روز که گل با خوش‌آمد به سحرخوانی مرغانش گفت ای که ایمان به کسی …

توضیحات بیشتر »

دلم آشفتهٔ آن مایهٔ نازست هنوز از عماد خراسانی

دلم آشفتهٔ آن مایهٔ نازست هنوز از عماد خراسانی دلم آشفتهٔ آن مایهٔ نازست هنوز مرغ پر سوخته در پنجهٔ بازست هنوز جان به لب آمد و لب بر لب جانان نرسید دل به جان آمد و او بر سر نازست هنوز گرچه بیگانه ز خود گشتم و دیوانه ز عشق یار عاشق کش و بیگانه نواز است هنوز خاک …

توضیحات بیشتر »

گر نبود خنگ مطلی لگام از شیخ بهایی

شعر گر نبود خنگ مطلی لگام از شیخ بهایی گر نبود خنگ مطلـی لگام زد بتوان بر قدم خویـش گام ور نبود مشـربه از زر ناب با دو کف دسـت، توان خورد آب ور نبود بر سـر خوان، آن و این هم بتوان سـاخت به نان جوین ور نبود جامـه اطلـس تو را دلق کهن، سـاتر تن بس تو را …

توضیحات بیشتر »

و شکستم، و دویدم، و فتادم از سهراب سپهری، شعر نو

و شکستم، و دویدم، و فتادم از سهراب سپهری، شعر نو         درهــا بــه طــنــیــن هــای تــو وا کـــردم. هـــر تــکــه نــگــاهــم را جـــایـــی افــکــنــدم، پـــر کــردم هــســتــی ز نــگــاه. بـــر لـــب مــردابــی، پـــاره لــبــخــنــد تـــو بـــر روی لــجــن دیـــدم، رفــتــم بـــه نــمــاز. در بــن خــاری، یــــاد تـــو پـــنــهــان بـــود، بـــر چـــیـــدم، پـــاشــیــدم بــه جــهـــان. بـــر ســیــم …

توضیحات بیشتر »

شعر تا از سهراب سپهری، شعر نو

شعر تا از سهراب سپهری، شعر نو         بــالا رو، بـــالا رو، بــنـد نــگـه بــشـکـن، وهـم ســیــه بــشـکـن. _ آمـــده ام، آمـــده ام، بـــوی دگـــر مـی شــنـــوم، بـــاد دگـــر مــی گـــذرد. روی ســـرم بــیــد دگـــر، خـــورشــیــد دگـــر. _ شــهــر تـــونــی، شــهـــر تــونـــی، مـی شــنــوی زنـــگ زمـــان: قــطــره چــکــیــد. از پــی تــو، ســایـــه دویـــد. شــهــر تـــو در کـــوی …

توضیحات بیشتر »

دل داده ام بر باد هر چه بادا باد از قیصر امین پور

دل داده ام بر باد هر چه بادا باد از قیصر امین پور دل داده‌ام بر باد، بر هرچه بادا باد مجنون‌تر از لیلی، شیرین‌تر از فرهاد ای عشق از آتش اصل و نسب داری از تیرهٔ دودی، از دودمان باد آب از تو طوفان شد، خاک از تو خاکستر از بوی تو آتش، در جان باد افتاد هر قصر …

توضیحات بیشتر »

گل آینه از سهراب سپهری، شعر نو

گل آینه از سهراب سپهری، شعر نو         شـبـــنـم مــهــتــاب مــی بــــارد. دشــــت ســـرشــــار از بـــخـــار آبـــی گــــل هـــــای نـــیـــلـــوفـــر. مـــی درخـــشـــد روی خــــاک آیــیــنـــه ای بـــی طـــرح. مـــرز مــی لـــغـــزد ز روی دســــت. مـــن کــجــــا لــغـــزیـــده ام در خـــواب؟ مــــانـــده ســـر گـــزدان نــگـــاهـــم در شـــب آرام آیــیــنـــه. بـــرگ تــصـــویـــری نــمـــی افــتــــد در ایـــن مــــرداب. او، خـــدای …

توضیحات بیشتر »

شورم را از سهراب سپهری، شعر نو

شورم را از سهراب سپهری، شعر نو         مـــن ســــازم: بـــنـــدی آوازم. بــــر گـــیــرم، بـــنـــوازم. بــــر تـــارم زخـــمـــه ((لا)) مــی زن راه فـــنــــا مـــی زن مـــن دودم: مـــی پــیـــچـــم، مـــی لـــغـــزم، نـــابــــودم. مـــی ســـوزم، مـــی ســـوزم: فـــانـــوس تــــمـــنـــایـــم. گـــل کـــن تـــو مــــرا، و درآ. آیــیـــنــه شـــدم، از روشـــن و از ســـایـــه بـــری بـــودم. دیـــو و پـــری آمـــد، …

توضیحات بیشتر »

هلا از سهراب سپهری، شعر نو

هلا از سهراب سپهری، شعر نو         تـنـــها بـــه تـــمــــاشــــای چـــــه ای؟ بــــالــــا، گــــل یـــک روزه نـــــور. پــــایـــیـــن، تـــاریــــکـــی بــــاد. بــیـــهـــوده مـــپـــای، شـــب از شـــاخـــه نـــخـــواهـــد ریـــخـــت، و دریــچـــه خــــدا روشـــن نــیـــســـت. از بــــرگ ســپـــهـــر، شـــبــنــــم ســـتـــارگــــان خــــواهــــد پــــریــــد. تــــو خـــواهـــی مــــانــــد، و هــــراس بـــــزرگ، ســـتــــون نـــگـــــاه، و پـــیـــچـــک غــــم. بـــیـــهـــوده مـــپـــای. بــــرخـــیـــز، کـــه وهـــم گـــلـــی، زمـــیـــن …

توضیحات بیشتر »

نیایش از سهراب سپهری، شعر نو

نیایش از سهراب سپهری، شعر نو         نـــور را پــیـمــودیـــم، دشـــــت طــــلا را در نـــوشـــتـــیـــم. افـــســـانـــه را چـــیــدیـــم، و پــلاسیـــده فـــکــنــدیـــم. کـــنــار شـــن زار، آفـــتــابــی ســایـــه بـــار، مـــا را نـــواخـــت. درنـــگــی کـــردیـــم. بـــر لـــب رود پـــهــنـــاور رمــــز، رویـــاهـــا را ســـر بـــریـــدیـــم. ابـــری رســـیــــد، و مـــا دیـــده فـــرو بــســـتـــیـــم. ظـــلـــمــت شــکــافـــت، زهـــره را دیـــدیـــم، و بــه سـتـــیــغ بـــر …

توضیحات بیشتر »