یادبود از سهراب سپهری، شعر نو

یادبود از سهراب سپهری، شعر نو

 

 

ســایـه دراز لــنـگـر ســاعـت

روی بـیــابــان بـی پــایــان در نــوســان بـود:

مـی آمـد، مـی رفــت.

مـی آمـد، مـی رفــت.

و مـن روی شـــن هـای روشــن بـیــابـان

تــصـویــر خــواب کــوتــاهـم را مـی کـــشـیــدم،

 خــوابـی کـه گــرمـی دوزخ را نــوشــیــده بـــود

و در هــوایــش زنــدگــی ام آب شــد.

خــوابــی کــه چــون پــایــان یـــافـــت

مـــن بــه پــایـــان خــودم رسـیــدم.

مــن تــصــویــر خــوابــم را مــی کــشـیـدم

و چــشـمـانـم نـوســان لــنـگر ســاعــت را در بــهـت خــودش گــم کــرده بــود.

چــگــونــه مــی شـــد در رگ هــای بــی فــضـای ایـن تــصــویــر

هـمــه گــرمــی خــواب دوشـیــن را ریــخــت؟

تـصــویــرم را کــشـیـدم

چـیـزی گــم شــده بــود.

روی خـــودم خــم شـــدم:

حـفـــره ای در هــسـتـی مــن دهــان گــشـود.

سـایـه دراز لــنــگـر ســـاعــت

روی بــیــابــان بـی پــایــان در نــوســـان بــود

و مــن کــنــار تــصــویــر زنــده خــوابــم بــودم،

تــصـویــری کــه رگ هـایـش در ابــدیــت مــی تــپــیـد

و ریـشــه نــگــاهــم در تــار و پـــودش مــی ســوخــت.

ایــن بــار

هــنــگــامــی کــه ســایــه لــنــگــر ســاعــت

از روی تــصــویـــر جــان گــرفــتــه مــن گــذشــت

بــر شــن هــای روشــن بــیــابــان چــیــزی نــبــود.

فــریـــاد زدم:

تــصــویــر را بــازده!

و صــدایــم چــون مــشــتـی غــبـار فــرو نـشــست.

ســایـه دراز لــنــگــر ســـاعــت

روی بــیــابـــان بــی پــایــان در نــوســـان بــود:

مــی آمــد، مــی رفـــت.

مــی آمــد، مــی رفــت.

و نــگــاه انــســانــی بــه دنبـــالــش مــی دویــد.

 

 

 

 

یادبود از سهراب سپهری، شعر نو

سهراب سپهری

مطلب پیشنهادی

ای یار ناسامان من از من چرا رنجیده‌ای از سعدی

ای یار ناسامان من از من چرا رنجیده‌ای از سعدی ای یار ناسامان من از …