گل آینه از سهراب سپهری، شعر نو

گل آینه از سهراب سپهری، شعر نو

 

 

 

 

شـبـــنـم مــهــتــاب مــی بــــارد.

دشــــت ســـرشــــار از بـــخـــار آبـــی گــــل هـــــای نـــیـــلـــوفـــر.

مـــی درخـــشـــد روی خــــاک آیــیــنـــه ای بـــی طـــرح.

مـــرز مــی لـــغـــزد ز روی دســــت.

مـــن کــجــــا لــغـــزیـــده ام در خـــواب؟

مــــانـــده ســـر گـــزدان نــگـــاهـــم در شـــب آرام آیــیــنـــه.

بـــرگ تــصـــویـــری نــمـــی افــتــــد در ایـــن مــــرداب.

او، خـــدای دشـــت، مــی پـــیـــچـــد صــــدایـــش در بــخـــار دره هـــای دور:

مــــو پــــریـــشــــان هــــای بـــــاد گــــرد خـــــواب از تــــن بــیـــفــــشـــانـــیـــد.

دانــــه ای تـــاریـــک مــــانــــده در نــــشـــیـــــب دشــــت،

دانــــه را در خـــــاک آیـــیـــنــــه نــــهــــان ســـازیــــد.

مــــو پــــریـــشــــان هــــای بــــاد از تــــن بــــدر آورده تـــور خــــواب

دانــــه را در خــــاک تــــرد و بـــی نــــم آیـــیـــنــــه مـــی کــــارنــــد.

او، خــــدای دشـــت، مـــی ریــــزد صـــدایــــش را بــــه جــــام ســـبـــز خــــامــــوشـــی:

در عـــطـــش مـــی ســــوزد اکـــنـــون دانـــه تــــاریـــک

خــــاک آیـــیـــنـــه کـــنــیــد از اشـــک گــــرم چــشــمــتــان ســیـــراب.

حـــوریـــــان چــشـــمــــه بــــا ســـر پـــنـــجـــه هـــای ســـیـــم

مـــی زدایـــنـــد از بـــلـــور دیـــده دود خـــواب.

ابـــر چـــشـــم حـــوریــــان چـــشـــمـــه مــی بـــارد.

تـــار و پــــود خـــاک مـــی لــــرزد.

مــی وزد بــــر نــســیــــم ســـرد هـــوشــیـــاری.

ای خـــدای دشـــت نــیـــلـــوفــــر!

کـــو کـــلــیـــد نـــقـــره درهــــای بــیـــداری؟

در نـــشـــیـــب شــــب صـــدای حـــوریـــان چـــشــمـــه مــی لـــغـــزد:

ای در ایـــن افــســـون نـــهـــاده پــــای،

چــشـــم هـــا را کـــرده ســـرشـــار مـــه تـــصــویـــر!

بـــاز کـــن درهــــای بـــی روزن

تـــا نــهـــفــتــه پـــرده هـــا در رقــص عـــطـــری مـــســـت جـــان گــیـــرنـــد.

حـــوریـــان چــشــمـــه! شــویــیـــد از نــگــاهـــم نــقـــش جــــادو را.

مـــو پـــریـــشـــان هــــای بــــاد!

بـــرگ هـــای وهــــم را از شــــاخـــــه هـــــای مـــن فــــرو ریــــزیــــد.

حــــوریــــان مــــو پــــریـــشـــان هــــا هـــم آوا:

او ز روزن هــــای عـــطـــرآلــــود

روی خـــاک لـــحـــظـــه هـــای دور مـــی بـــیــنـــد گـــلـــی هـــم رنـــگ،

لـــذتـــی تـــاریـــک مــی ســـوزد نـــگـــاهـــش را.

ای خـــدای دشـــت نــیـــلـــوفـــر!

بـــاز گـــردان رهـــرو بـــی تــــاب را از جــــاده رویــــا.

کــیــــســـت مــی ریــــزد فــســـون در چـــشـــمـــه ســـار خــــواب؟

دشـــت هــــای شــــب مـــه آلـــود اســـت.

شـــعــلــه ای از روی آیـــیـــنـــه چـــو مـــوجـــی مـــی رود بـــالـــا.

کــیـــســت ایـــن آتــش تـــن بـــی طـــرح رویــایـــی؟

ای خـــدای دشـــت نــیـــلــوفـــر!

نــیــســت در مـــن تــاب زیــبــایــی.

حـــوریـــان چــشـــمـــه در زیـــر غـــبـــار مــــاه:

ای تــمــــاشـــا بـــرده تـــاب تــــو!

زد جــــوانـــه شـــاخــــه عـــریــــان خــــواب تــــو.

در شــــب شـــفـــاف

او طـــنــیـــن جـــام تـــنـــهـــایـــی اســــت.

تــــار و پـــودش رنــــج و زیـــبـــایـــی اســــت.

در بــــخــــار دره هـــــای دور مـــی پـــیـــچـــد صــــدا آرام:

او طـــنـــیـــن جــــام تـــنــهـــایـــی اســــت.

تــــار و پــــودش رنــــج و زیـــبـــایـــی اســــت.

رشـــتــــه گــــرم نـــگــــاهـــم مــی ورد هـــمــــراه رود رنــــگ:

مـــن درون نـــور _ بــــاران قـــصـــر ســـیـــم کـــودکـــی بــــودم،

جـــوی رویـــاهــــا گــــلـــی مـــی بــــرد.

هـــمـــراه آب شـــتـــابــــان، مـــی دویـــدم مــســـت زیـــبـــایـــی.

پـــنـــجـــه ام در مــــرز بـــیــــداری

در مـــه تــــاریـــک نـــومـــیـــدی فــــرو مـــی رفــــت.

ای تــپـــش هـــایـــت شــــده در بـــســـتـــر پــنــــدار مــــن پــــرپــــر!

دور از هــــم، در کـــجــــا ســــر گـــشــــتــــه مـــی رفـــتـــیـــم

مـــا، ذو شـــط وحـــشـــی آهـــنـــگ،

مــــا، ذو مـــرغ شـــاخـــه انــــدوه،

مــــا، دو مــــوج ســـرکــــش هـــمـــرنــــگ؟

مـــو پـــــریـــشـــان هــــای بــــاد از دوردســــت دشـــت:

تــــارهـــای نـــقـــش مـــی پـــیـــچــــد بـــه گــــرد پـــنـــجـــه هـــای او.

ای نـــســـیــــم ســــرد هــــوشـــیــــاری!

دور کـــن مـــوج نـــگــــــاهــــش را

از کـــنـــــار روزن رنـــگــــیــــن بـــیــــداری.

در تــــه شـــب حــــوریــــان چـــشـــمــــه مـــی خــــوانـــنـــد:

ریـــشـــه هـــای روشـــنـــایـــی مــی شـــکـــافـــد صـــخــــره شـــب را.

زیــــر چـــرخ وحـــشـــی گـــردونـــه خـــورشــــیــــد

بـــشـــکـــنـــد گــــر پـــیـــکـــر بــی تـــاب آیـــیـــنـــه

او چــــو عـــطـــری مـــی پـــرد از دشــــت نـــیـــلـــوفـــر،

او، گــــل بـــی طـــرح آیـــیــنــــه.

او، شـــکـــوه شــبـــنـــم رویــــا.

خـــواب مـــی بـــیـــنـــد نـــهـــال شــعـــلـــه گـــویــــا تــنـــد بـــادی را.

کـــیـــســـت مـــی لـــغـــزانـــد امـــشـــب دود را بـــر چـــهـــره مـــرمـــر؟

او، خـــدای دشـــت نـــیـــلـــوفـــر،

جـــام شـــب را مــی کـــنـــد لـــبـــریــــز آوایــــش:

زیــــر بـــرگ آیـــیـــنـــه را پـــنـــهـــان کـــنـــیـــد از چـــشـــم.

مــــو پــــریـــشـــان هــــای بـــــاد

بــــا هــــزاران دامــــن پـــر بــــرگ

بـــیـــکـــران دشـــت هــــا را در نــــور دیــــده،

مـــی رســــد آهـــنـــگـــشـــان از مــــرز خــــامـــوشـــی:

ســــاقـــه هـــای نــــور مـــی رویـــنـــد در تــــالــــاب تــــاریـــکــــی.

رنـــگ مـــی بــــازد شــــب جـــادو.

گـــم شــــده آیـــیـــنــــه در دود فــــرامـــوشـــی.

در پـــس گـــردونـــه خـــورشـــیـــد، گـــردی مــی رود بــــالـــا ز خــــاکـــســـتــــر.

و صـــدای حـــوریــــان و مـــو پــــریـــشـــان هــــا مـــی آمـــیــــزد

بــــا غـــبـــار آبـــی گــــل هــــای نـــیـــلـــوفـــر:

بــــاز شـــد درهــــای بـــیـــداری.

پــــای درهـــا لـــحــظـــه وحـــشـــت فــــرو لـــغـــزیــــد.

ســـایـــه تـــردیــــد در مــــرز شـــب جــــادو گـــســـســـت از هـــم.

روزن رویــــا بـــخـــار نـــور را نـــوشـــیــــد.

 

گل آینه از سهراب سپهری، شعر نو

سهراب سپهری

 

 

مطلب پیشنهادی

ای یار ناسامان من از من چرا رنجیده‌ای از سعدی

ای یار ناسامان من از من چرا رنجیده‌ای از سعدی ای یار ناسامان من از …