کو قطره وهم از سهراب سپهری، شعر نو

کو قطره وهم از سهراب سپهری، شعر نو

ســـر بــــرداشـــتـــم:

زنـــبــوری در خـــیـــالــم پـــر زد

یـــا جـــنـــبـــش ابـــری خـــوابـــم را شـــکــــافـــت؟

در بـــیـــداری ســهــــمـــنــاک

آهــنــگــی دریــا _ نـــوســـان شــنـــیـــدم، بـــه شـــکـــوه لـــب بـــســتــگــی یــک ریـــگ

و از کــنـــار زمــــان بـــرخـــاســـتــــم.

هــنــــگـــام بـــزرگ

بـــر لــبـــانـــم خـــامـــوشــی نــشـــانـــده بـــود.

در خـــورشـــیـــد چـــمـــن هـــــا خـــزنـــده ای دیــــده گـــشـــود:

چـــشـــمـــانـــش بـــیــکـــرانـــی بـــرکـــه را نـــوشیــــد.

بـــازی، ســــایـــه پــــروازش را بــــه زمـــیـــن کـــشـــیــــد

و کـــبـــوتـــری در بـــارش آفـــتـــاب بــــه رویـــا بـــــود.

پـــهـــنـــه چـــشـــمـــانـــم جـــولانـــگـــاه تـــو بـــاد، چـــشـــم انـــداز بـــزرگ!

در ایـــن جـــوش شـــگـــفـــت انـــگـــیـــز، کــو قـــطـــره وهـــم؟

بـــال هـــا، ســایـــه پـــرواز را گـــم کـــرده انـــد.

گـــلــبـــرگ، ســـنــگــیــنـــی زنــبـــور را انــتـــظـــار مـــی کــشـــد.

بـــه طـــراوت خـــاک دســــت مـــی کـــشـــم،

نــمـــنـــاکـــی چـــنـــدشـــی بـــر انــگـــشــتــانــم نــمـــی نــشــیــنــد.

بـــه آب روان نـــزدیـــک مــی شـــوم،

نــــاپـــیـــدایـــی دو کـــرانـــه را زمـــزمـــه مـــی کـــنـــد.

رمـــزهـــا چـــون انـــار تـــرک خـــورده نــیــمـــه شــکــفــتــه انــد.

جــوانـــه شـــور مـــرا دریـــاب، نـــورســتــته زود آشـــنـــا!

درود، ای لـــحــظــه شــفـــاف! در بـــیــکـــران تـــو زنــبـــوری پـــر مـــی زنـــد.

 

 

کو قطره وهم از سهراب سپهری، شعر نو

سهراب سپهری

مطلب پیشنهادی

ای یار ناسامان من از من چرا رنجیده‌ای از سعدی

ای یار ناسامان من از من چرا رنجیده‌ای از سعدی ای یار ناسامان من از …