و شکستم، و دویدم، و فتادم از سهراب سپهری، شعر نو

و شکستم، و دویدم، و فتادم از سهراب سپهری، شعر نو

 

 

 

 

درهــا بــه طــنــیــن هــای تــو وا کـــردم.

هـــر تــکــه نــگــاهــم را جـــایـــی افــکــنــدم، پـــر کــردم هــســتــی ز نــگــاه.

بـــر لـــب مــردابــی، پـــاره لــبــخــنــد تـــو بـــر روی لــجــن دیـــدم، رفــتــم بـــه نــمــاز.

در بــن خــاری، یــــاد تـــو پـــنــهــان بـــود، بـــر چـــیـــدم، پـــاشــیــدم بــه جــهـــان.

بـــر ســیــم درخــتـــان زدم آهــنــگ ز خـــود رویــیـــدن، و بـــه خـــود گــســتــردن.

و شــیــاریـــدم شـــب یــکــدســت نــیــایـــش، افـــشــانــدم دانـــه راز.

و شــکــســتــم آویـــز فـــریـــب.

و دویـــدم تـــا هــیــچ. و دویـــدم تـــا چــهـــره مـــرگ، تـــا هــســتـــه هـــوش.

و فــتـــادم بـــر صــخـــره درد. از شــبــنــم دیـــدار تـــو تـــر شـــد انـــگــشــتـــم، لـــرزیــدم.

وزشــی مـــی رفـــت از دامــنـــه ای،  گـــامــی هــمـــره او رفــتــم.

تـــه تـــاریــکــی، تــکــه خــورشــیـــدی دیـــدم، خـــوردم، و ز خـــود رفــتــم، و رهـــا بـــودم.

 

و شکستم، و دویدم، و فتادم از سهراب سپهری، شعر نو

سهراب سپهری

مطلب پیشنهادی

ای یار ناسامان من از من چرا رنجیده‌ای از سعدی

ای یار ناسامان من از من چرا رنجیده‌ای از سعدی ای یار ناسامان من از …