هلا از سهراب سپهری، شعر نو

هلا از سهراب سپهری، شعر نو

 

 

 

 

تـنـــها بـــه تـــمــــاشــــای چـــــه ای؟

بــــالــــا، گــــل یـــک روزه نـــــور.

پــــایـــیـــن، تـــاریــــکـــی بــــاد.

بــیـــهـــوده مـــپـــای، شـــب از شـــاخـــه نـــخـــواهـــد ریـــخـــت، و دریــچـــه خــــدا روشـــن نــیـــســـت.

از بــــرگ ســپـــهـــر، شـــبــنــــم ســـتـــارگــــان خــــواهــــد پــــریــــد.

تــــو خـــواهـــی مــــانــــد، و هــــراس بـــــزرگ، ســـتــــون نـــگـــــاه، و پـــیـــچـــک غــــم.

بـــیـــهـــوده مـــپـــای.

بــــرخـــیـــز، کـــه وهـــم گـــلـــی، زمـــیـــن را شــــب کـــــرد.

راهـــی شـــو، کــــه گـــردش مــــاهـــی، شـــیــــار انــــدوهــــی در پــــی خــــود نـــهـــاد.

زنـــجـــره را بـــشــنـــو: چـــه جـــهـــان غــمــنـــاک  اســـت، و خـــدایـــی نــیـــســـت، و خـــــدایــی هــــســـت، و خـــدایـــی…

بـــی گــــاه اســــت، بــبـــوی و بــــرو، و چــــهــــره زیـــبـــایـــی در خــــواب دگــــر بـــبـــیـــن.

 

هلا از سهراب سپهری، شعر نو

سهراب سپهری

مطلب پیشنهادی

ای یار ناسامان من از من چرا رنجیده‌ای از سعدی

ای یار ناسامان من از من چرا رنجیده‌ای از سعدی ای یار ناسامان من از …