نیایش از سهراب سپهری، شعر نو

نیایش از سهراب سپهری، شعر نو

 

 

 

 

نـــور را پــیـمــودیـــم، دشـــــت طــــلا را در نـــوشـــتـــیـــم.

افـــســـانـــه را چـــیــدیـــم، و پــلاسیـــده فـــکــنــدیـــم.

کـــنــار شـــن زار، آفـــتــابــی ســایـــه بـــار، مـــا را نـــواخـــت. درنـــگــی کـــردیـــم.

بـــر لـــب رود پـــهــنـــاور رمــــز، رویـــاهـــا را ســـر بـــریـــدیـــم.

ابـــری رســـیــــد، و مـــا دیـــده فـــرو بــســـتـــیـــم.

ظـــلـــمــت شــکــافـــت، زهـــره را دیـــدیـــم، و بــه سـتـــیــغ بـــر آمــدیـــم.

آذرخـــشــی فـــرود آمـــد، و مـــا را در ســتـــایــــش فـــرو دیــــد.

لــــرزان، گـــریـــســتــیـــم. خـــنــدان، گـــریـــســـتــیـــم.

رگـــبــاری فـــرو کـــوفـــت: از در هــمـــدلـــی بـــودیـــم.

ســیـــاهـــی رفــت، ســـر بـــه آبـــی آســمـــان ســـتــودیـــم، در خـــور آســمـــانـــهـــا شــدیـــم.

ســـایـــه را بـــه دره رهـــا کــــردیـــم. لــبـــخـــنــد را بـــه فـــراخـــنـــای تـــهـــی فـــشـــانـــدیـــم.

ســـکـــوت مـــا بـــه هـــم پـــیـــوســـت، و مـــا،((مـــا)) شـــدیـــم.

تــنـــهــایـــی مـــــا تـــا دشـــت طـــلا دامــــن کــشـــیـــد.

آفــتـــاب از چـــهـــره مــــا تـــرســـیـــد.

دریـــــافــتـــیـــم، و خـــنـــده زدیـــم.

نـــهــفــتــیـــم و ســـوخــتــیـــم.

هـــر چـــه بـــهـــم تـــر، تـــنــــها تــــر،

از ســـتـــیـــغ جــــدا شـــدیـــم:

مــــن بـــه خــــاک آمــــدم، و بـــنـــده شــــدم.

تـــو بـــــالا رفـــتــــی، و خـــــدا شـــــدی.

 

نیایش از سهراب سپهری، شعر نو

سهراب سپهری

مطلب پیشنهادی

ای یار ناسامان من از من چرا رنجیده‌ای از سعدی

ای یار ناسامان من از من چرا رنجیده‌ای از سعدی ای یار ناسامان من از …