مرغ معما از سهراب سپهری، شعرنو

مرغ معما از سهراب سپهری، شعرنو

 

 

 

 

 

 

دیـــــر زمـــانـــی اســـت روی شـــاخــــه ایـــن بــیــد

مــــرغـــی بـنـشـســته کــو بــه رنـــگ مــعــمـاسـت.

نــیـسـت هـم آهـنـگ او صـدایــی، رنــــگـی.

چــون مــن در ایــن دیــار، تـنـهــا، تـنـهــاسـت.

 

 

گــرچــه درونـش هـمـیـشـه پـر ز هـیـاهـوسـت،

مــانـده بـر ایـن پـرده لـیـک صـورت خـامـوش،

روزی اگــر بــشـکـنـد سـکــوت پـر از حــرف،

بــام و در ایــن ســرای مــی رود از هـــوش.

 

 

راه فـــرو بـــسـتـه گـرچـه مـرغ بـه آوا،

قــالـب خـامـــوش او صــدایــی گــویــاســت.

مــی گــذرد لـحـظـه هــا بـه چـشـمـش بـیـدار،

پــیــکـر او لـیـک سایــه_روشـن رویـاســت.

 

 

رسـتـه ز بـالا و پــسـت بـال و پــر او.

زنـــدگــی دور مــانــده: مــوج ســـرابــی.

ســـایـــه اش افـــسـرده بــر درازی دیـــوار.

پـــرده دیـــوار و ســـایـــه: پـــرده خـــوابـــی.

 

 

خــیــره نــگــاهــش بــه طــرح هــای خــیـالـی.

آنــچـه در آن چــشـم هـاسـت نـقـش هـوس نـیـسـت.

دارد خـامـوشـی اش چــو بـا مــن پـیـونـــد،

چــشــم نــهـانـش بــه راه صــحــبـت کــسی نــیـست.

 

 

ره بــه درون مــی بـرد حــکـایـت ایـن مـرغ:

آنــچـه نـیـایـد بـه دل، خــیـال فـریـب اسـت.

دارد بــا شـهـر هـای گـمـشده پـیـونـد:

مــرغ مــعـمـا در ایــن دیـار غــریـب اســت.

 

 

مرغ معما از سهراب سپهری، شعرنو

سهراب سپهری

 

مطلب پیشنهادی

ای یار ناسامان من از من چرا رنجیده‌ای از سعدی

ای یار ناسامان من از من چرا رنجیده‌ای از سعدی ای یار ناسامان من از …