مرز گمشده از سهراب سپهری، شعرنو

مرز گمشده از سهراب سپهری، شعرنو

ریــشـه روشـنـی پـــوســیـد و فــرو ریـخـت.

و صــدا در جــاده بــی طـــرح فــضـا مـی رفــت.

از مــرزی گــذشــتــه بــود،

در پــی مــرز گمــشـده مــی گــشـت

کــوهــی سـنــگــیـن نــگــاهــش را بــریــد.

صــدا از خــود تــهـی شــد

و بـه دامــن کــوه آویــخــت:

پــنــاهــم بــده، تـنـهـا مــرز آشــنـا! پــنـاهــم بــده.

و کــوه از خــوابــی ســنــگــیـن پــر بــود.

خــوابــش طــرحــی رهــا شــده داشــت.

صــدا زمــزمــه بــیــگـانـگـی را بــویـیـد،

بــرگــشـت،

فـضـا را از خـود گــذر داد

و در کــرانـه نـادیــدنـی شـب بـر زمـیـن افــتـاد.

کــوه از خــواب سـنـگـیـن پـر بـود.

دیـری گــذشـت،

خــوابـش بـخـار شـد.

طـنـیـن گـمـشـده ای بـه رگ هـایـش وزیـد:

پـنـاهـم بـده، تـنـهـا مـرز آشـنـا! پـنـاهـم بـده.

سـوزش تـلـخـی بـه تـار و پـودش ریـخـت.

خـواب خـطـاکـارش را نـفـریـن فـرستـاد

و نـگـاهـش را وارونـه کـرد.

انـتـظـاری نـوسـان داشـت.

نـگـاهی در راه مـانـده بـود

و صـدایـی در تـنـهـایـی مـی گـریـسـت.

 

 

 

مرز گمشده از سهراب سپهری، شعرنو

سهراب سپهری

مطلب پیشنهادی

ای یار ناسامان من از من چرا رنجیده‌ای از سعدی

ای یار ناسامان من از من چرا رنجیده‌ای از سعدی ای یار ناسامان من از …