فانوس خیس از سهراب سپهری، شعرنو

فانوس خیس از سهراب سپهری، شعرنو

 

 

 

 

روی عـلف هـا چـکیده ام.

مــن شبـــنم خـــواب آلــود یـک سـتاره ام

کـه روی علـف هـای تـاریکی چـــکیده ام.

جایــــم ایــنجا نـــبود.

نجــــوای نـــمناک علـــف ها را می شنـــوم.

جـــایم اینـــجا نـــبود.

فــــانوس

در گهـــواره خــــروشان دریــــا شســـت و شو می کــند.

کـــجا می رود ایـــن فانـــوس،

این فـــانوس دریـــاپرست پــر عطـــش مســت؟

بر سکــوی کـــاشی افـــق دور

نـــگاهم با رقــص مــه آلــود پــریان می چـــرخد.

زمـــزمه های شـــب در رگ هـــایم می رویــــد.

باران پرخـــزه مســتی

بر دیـــوار تـــشنه روحـــم می چـــکد.

مــن ستـــاره چـــکیده ام.

از چــشم ناپیـــدای خـــطا چکـــیده ام:

شـــب پر خـــواهش

و پــیکر گـــرم افـــق عــریان بود.

رگــه سپــید مــرمــر سبــز چمن زمـــزمه می کرد.

و مهتـــاب از پــــلکان نیـــلی مشــرق فـــرود آمد.

پـــریان می رقـــصیدند.

و آبی جــامه هاشــان با رنـــگ افـــق پیـــوسته بود.

زمزمــــه های شب مستــم می کرد.

پـــنجره رویا گشـــوده بود

و او چون نسیمی به درون وزید.

اکنون روی علف ها هستم

ونسیمی از کنارم می گذرد.

تـــپش ها خــــاکستر شده اند.

آبی پــــوشان نمی رقصنـــد.

فــــانوس آهـــسته پایــــین و بـــالا می رود.

هنـــگامی که او از پنــــجره بیرون می پـــرید

چـــشمانش خــــوابی را گـــم کرده بود.

جـــاده نـــفس نـــفس می زد.

صخره ها چــه هوســناکش بوییدند!

فـــانوس پـــرشتاب!

تا کی می لـــغزی

در پـست و بــلند جاده کف بر لــب پر آهنگ؟

زمــزمه های شب پــژمرد.

رقــص پریان پـــایان یافت.

کاش ایـنجا نچکــیده بودم!

هنگامی که نسیــم پـیکر او را در تــیرگی شب گم شد

فانـــوس از کنار ساحل بـــراه افتاد.

کاش اینجا- در بســتر پر علف تاریکی- نپکـــیده بودم!

فانوس از من می گـــریزد.

چگونه برخـــیزم؟

به استخوان سرد عـــلف ها چسبیده ام.

و دور از من، فـــانوس

در گهواره خروشان دریا شســـت وشو می کند.

فانوس خیس از سهراب سپهری، شعرنو

سهراب سپهری

مطلب پیشنهادی

ای یار ناسامان من از من چرا رنجیده‌ای از سعدی

ای یار ناسامان من از من چرا رنجیده‌ای از سعدی ای یار ناسامان من از …