غبار لبخند از سهراب سپهری، شعر نو

غبار لبخند از سهراب سپهری، شعر نو

 

 

مــی تــراویــد آفــتــاب از بــوتــه هــا.

دیـــدمــش در دشــت هـای نـم زده

مــسـت انــدوه تــمـاشـا، یـــار بـاد،

مـــویـــش افـــشـان، گـونـــه اش شــبنـــم زده.

لالـــه ای دیـدیـــم _ لـــبـخـــدی بـــه دشـت _

پـــرتـویـی در آب روشـن ریـــخـتـه.

او صـــدا را در شـــیـار بـــاد ریـخـــت:

((جـــلـوه اش بـــا بـــوی خــاک آمــیــخــتــه.))

رود، تــابــان بـــود و او مـــوج صــدا:

((خـــیـــره شـد چـــشـــمـان مـا در رود وهـم.))

پــــرده روشـن بـــود، او تـاریـک خـــوانـــد:

((طـــرح هـا در دسـت دارد دود وهــم.))

چـــشـــم مـــن بـــر پـیـکـرش افـتــاد، گــفــــت:

((آفـــت پـــژمـردگـــی نـــزدیـک او.))

دشـــت: دریـــای تــپـــش، آهـــنگ، نــــور.

ســـایــه مــی زد خــنــده تـــاریـک او.

 

 

غبار لبخند از سهراب سپهری، شعر نو

سهراب سپهری شاعر معاصر و پر افتخار ایران

مطلب پیشنهادی

ای یار ناسامان من از من چرا رنجیده‌ای از سعدی

ای یار ناسامان من از من چرا رنجیده‌ای از سعدی ای یار ناسامان من از …