طنین از سهراب سپهری، شعر نو

طنین از سهراب سپهری، شعر نو

 

 

بـــه روی شـــط وحــشـــت بــرگـــی لـــرزانـــم،

ریــــشــه ات را بــیــاویــــز.

مـــن از صـــداهـــا گـــذشتــم.

روشنـــی را رهـــا کــــردم.

رویـــای کــلــیـــد از دســتـــم افـــتـــاد.

کـــنـــار راه زمـــان دراز کـــشــیـــدم.

ستـــاره هـــا در ســـردی رگ هـــایــم لـــرزیــدنـــد.

خــاک تــپــیـــد.

هـــوا مـــوجـــی زد.

عــلـــف هـــا ریـــزش رویـــا را در چـــشمـــانــم شــنــیــدنــد:

مــیــان دو دســت تــمـــنــایــم رویــیـــدی،

در مــن تـــراویـــدی.

آهــنــگ تـــاریـــک انـــدامـــت را شــنـــیــدم:

((نــه صــدایـــم

و نـــه روشــنـــی.

طــنــیــن تــنــهـــایـــی تـــو هــســـتــم،

طــنــیــن تـــاریــکی تـــو.))

ســـکــوتـــم را شــنــیــدی:

((بــســـان نــســیــمی از روی خـــودم بـــر خـــواهـــم خـــاســـت،

درهـــا را خـــواهــم گــشـــود،

در شـــب جـــاویـــدان خـــواهـــم وزیـــد.))

چــشــمـــانـــت را گـــشـــودی:

شـــب در مـــن فــرود آمـــد.

 

 

 

طنین از سهراب سپهری، شعر نو

سهراب سپهری

مطلب پیشنهادی

ای یار ناسامان من از من چرا رنجیده‌ای از سعدی

ای یار ناسامان من از من چرا رنجیده‌ای از سعدی ای یار ناسامان من از …