شورم را از سهراب سپهری، شعر نو

شورم را از سهراب سپهری، شعر نو

 

 

 

 

مـــن ســــازم: بـــنـــدی آوازم. بــــر گـــیــرم، بـــنـــوازم. بــــر تـــارم زخـــمـــه ((لا)) مــی زن راه

فـــنــــا مـــی زن

مـــن دودم: مـــی پــیـــچـــم، مـــی لـــغـــزم، نـــابــــودم.

مـــی ســـوزم، مـــی ســـوزم: فـــانـــوس تــــمـــنـــایـــم. گـــل کـــن تـــو مــــرا، و درآ.

آیــیـــنــه شـــدم، از روشـــن و از ســـایـــه بـــری بـــودم. دیـــو و پـــری آمـــد، دیــــو و پــــری بــــودم.

در بـــی خـــبـــری بــــودم.

قـــرآن بـــالای ســــرم، بــــالــــش مـــن انـــجـــیـــل، بـــســــتـــر مـــن تـــورات، و زبــــر پــــوشـــم اوســـتــــا،

مـــی بـــیـــنـــم خــــواب:

بــــودایـــی در نـــیـــلـــوفـــر آب.

هـــر جـــا گـــل هـــای نــیـــایـــش رســـت، مــــن چــیـــدم. دســتـــه گـــلـــی دارم، مـــحـــراب تــــو دور از

دســــت: او بـــالا، مـــن در پـــســـت.

خـــوشــبـــو ســـخــنـــم، نــی؟ بـــاد ((بـــیـــا)) مــی بــــردم، بــی تـــوشـــه شـــدم در کــــوه ((کـــجـــا)) گـــل

چــیـــدم، گـــل خـــوردم.

در رگ هـــا هــمــهــمـــه ای دارم، از چــشـــمــه خـــود آبـــم زن، آبـــم زن. و بـــه مـــن یـــک

قــطـــره گـــوارا کــــن، شـــورم را زیــبـــا کـــن.

بـــاد انـــگـــیـــز، درهــــای ســخـــن بــشـــکـــن، جــــا پـــای صــــدا مــی روب. هـــم دود ((چـــرا)) مــی بـــر،

هـــم مـــوج ((مـــن)) و ((مــــا)) و ((شـــمـــا)) مـــی بــــر.

ز شــبــنــم تــا لالـــه بــیـــرنـــگـــی پــــل بــنــشـــان، زیـــن رویــــا در چـــشـــمـــم گـــل بـــنـــشـــان،

گـــل بــنـــشـــان.

 

 

شورم را از سهراب سپهری، شعر نو

سهراب سپهری

مطلب پیشنهادی

ای یار ناسامان من از من چرا رنجیده‌ای از سعدی

ای یار ناسامان من از من چرا رنجیده‌ای از سعدی ای یار ناسامان من از …