شعر روشنی، من، گل، آب از سهراب سپهری

شعر روشنی، من، گل، آب از سهراب سپهری

 

 

ابــــری نــیــســت.

بـــادی نــیــســت.

مــی نــشــیــنــم لــب حــوض:

گـــردش مـــاهــی هـــا، روشــنــی، مــن، گــل، آب.

پـــاکـــی خـــوشـــه زیــســت.

مـــادرم ریــحــان مــی چــیـــنـــد.

نـــان و ریــحــان و پــنــیـــر، آســمـــانــی بــی ابـــر، اطــلــسی هــایــی تــر.

رســتــگــاری نــزدیــک: لـــای گــل هــای حــیــاط.

نــور در کــاســه مــس، چــه نــوازش هــا مــی ریـــزد!

نـــردبـــان از ســر دیـــوار بــلــنـــد، صبــح را روی زمــیــن می آرد.

پــشــت لــبــخــنــدی پــنــهــان هــر چــیــز.

روزنــی دارد دیـــوار زمــان، کــه از آن، چــهــره مــن پــیــداســت.

چــیــزهـــایــی هـــســت، کــه نــمــی دانـــم.

مــی دانــم، ســبـــزه ای را بــکــنــم خــواهـــد مــــرد.

مــی روم  بـــالـــا تـــا اوج، مـــن پـــر از بـــال و پـــرم.

راه مــی بــیــنــم در ظــلــمــت، مـن پـــر از فــانــوســم.

مـــن پـــر از نــورم و شــن

و پـــر از دار و درخـــت.

پـــرم از راه، از پـــل، از رود، از مـــوج.

پـــرم از ســایـــه بـــرگــی در آب:

چـــه درونـــم تــنــهــاســت.

 

 

 

شعر روشنی، من، گل، آب از سهراب سپهری

سهراب سپهری

مطلب پیشنهادی

ای یار ناسامان من از من چرا رنجیده‌ای از سعدی

ای یار ناسامان من از من چرا رنجیده‌ای از سعدی ای یار ناسامان من از …