شعر تا گل هیچ از سهراب سپهری

شعر تا گل هیچ از سهراب سپهری

 

 

 

 

 

مـی رفــتــیــم، و درخــتــان چـــه بــلــنــد، و تــمــاشــا چــه ســیـــاه!

راهـــی بـــــود از مــــا تـــا گـــل هــیــچ.

مــرگــی در دامــنــه هــا، ابــری ســر کــوه، مـــرغــان لــب زیــســت.

می خــوانــدیـــم: (بــی تـــو دری بـــودم بــه بـــرون، و نــگــاهــی بــه کــران و صــدایــی بـــه کــویــر.)

مــی رفــتــیــم، خــاک از مــا مــی تـــرســیــد، و زمــان بـــر ســر مـــا مــی بـــاریـــد.

خــنـــدیـــدیـــم: ورطــه پـــریـــد از خــواب، و نــهــان هــا آوایـــی افــشــانــدنــد.

مــا خـــامـــوش، و بــیــابـــان نــگـــران، و افـــق یــک رشــتــه نــگـــاه.

بــنــشــســتــیــم، تـــو چــشــمـــت پـــر دور، مــن دستـــم پـــر تــنــهــایــی، و زمــیــن هــا پـــر خـــواب.

خـــوابــیــدیـــم. می گــویــنــد: دســتــی در خــوابــی گــل مــی چــیــد.

 

 

شعر تا گل هیچ از سهراب سپهری

سهراب سپهری

مطلب پیشنهادی

ای یار ناسامان من از من چرا رنجیده‌ای از سعدی

ای یار ناسامان من از من چرا رنجیده‌ای از سعدی ای یار ناسامان من از …