شعر تا از سهراب سپهری، شعر نو

شعر تا از سهراب سپهری، شعر نو

 

 

 

 

بــالا رو، بـــالا رو، بــنـد نــگـه بــشـکـن، وهـم ســیــه بــشـکـن.

_ آمـــده ام، آمـــده ام، بـــوی دگـــر مـی شــنـــوم، بـــاد دگـــر مــی گـــذرد.

روی ســـرم بــیــد دگـــر، خـــورشــیــد دگـــر.

_ شــهــر تـــونــی، شــهـــر تــونـــی،

مـی شــنــوی زنـــگ زمـــان: قــطــره چــکــیــد. از پــی تــو، ســایـــه دویـــد.

شــهــر تـــو در کـــوی فـــراتـــرهـــا، دره دیـــگـــرهـــا.

_ آمـــده ام، آمـــده ام، مــی لـــغـــزد صـــخـــره ســـخـــت، مــی شـــنـــوم آواز درخــــت.

_ شـــهــــر تـــونـــی، شـــهـــر تـــونـــی،

خــســتـــه چـــرا بــال عــقـــاب؟ و زمـــیـــن تــشــنــه خـــواب؟

و چـــرا رویــیــدن، رویــیـــدن، رمـــزی را بــــویـــیـــدن؟

شــهـــر تـــو رنـــگـــش دیـــگـــر. خـــاکـــش، ســنــگـــش دیـــگـــر.

_ آمـــده ام، آمـــده ام. بــســتـــه نـــه دروازه نـــه در، جـــن هـــا هـــر ســـو بـــگـــذز.

و خـــدایـــان هـــر افــســـانـــه کـــه هـــســـت. و نـــه چــشــمـــی نـــگـــران، و نـــه نـــامــی ز پـــرســـت.

_ شـــهــر تــونــی، شــهــر تـــونــی،

در کــف هـــا کـــاســـه زیــبــایــی، بـــر لـــب هــا تــلــخــی دانـــایـــی.

شــهـــر تـــو در جـــای دگــــر، ره می بــــر بـــا پــــای دگـــر.

_ آمـــده ام، آمـــده ام، پــنــجــره هـــا مــی شــکــفــنــد.

کـــوچــه فـــرو رفــتـــه بـــه بــی ســـویـــی، بــی هـــایــی، بــی هـــویــی.

_ شـــهـــر تـــونــی، شـــهـــر تـــونـــی،

در وزش خـــامــوشــی، ســیــمــاهـــا در دود فـــرامــوشــی.

شــهـــر تــــرا نــــام دگـــر، خــســتـــه نـــه ای، گـــام دگـــر.

_ آمــــده ام، آمـــده ام، درهـــا رهـــگـــذر بـــاد عـــدم.

خـــانـــه ز خــــود وارســتـــه، جــام دویـــی بــشــکـــســتـــه. ســـایـــه ((یـــک)) روی زمـــیـــن، روی زمـــان.

_ شــهـــر تـــونـــی ایـــن و نـــه آن.

شـــهـــر تـــو گـــم تـــا نــشــود، پـــیــدا نــشـــود.

 

شعر تا از سهراب سپهری، شعر نو

سهراب سپهری

مطلب پیشنهادی

ای یار ناسامان من از من چرا رنجیده‌ای از سعدی

ای یار ناسامان من از من چرا رنجیده‌ای از سعدی ای یار ناسامان من از …