شعر آب از سهراب سپهری،شعر نو

شعر آب از سهراب سپهری،شعر نو

 

 

آب را گــل نــکـنـیــم:

در فــرودسـت انــگــار، کـفــتــری مـی خــورد آب.

یــا کــه در بــیــشـه دور، ســیــره ای پــر مــی شــویــد.

یــا در آبــادی، کـــوزه ای پـــر می گـــردد.

آب را گــل نــکـنـیــم:

شــایــدایـن آب روان، مــی رود پـــای سپــیــداری، تــا فــرو شــویــد انـــدوه دلـی.

دســت درویــشــی شــایــد، نـــان خــشـکـیـده فـــرود بـــرده در آب.

زن زیــبــایــی آمـــد لــب رود،

آب را گــل نـکـنـیــم:

روی زیــبــا دو بــرابــر شـده اسـت.

چـــه گـــوارا ایـــن آب!

چــــه زلال ایــن رود!

مـــردم بـــالـا دســـت، چـــه صــفــایــی دارنــد!

چــشــمــه هــاشــان جـــوشــان، گـــاوهـاشــان شــیــرافـشـان بـــاد!

مــن نـــدیــدم دهـشـان،

بــی گـمـان پـــای چــپـزهــاشــان جــا پـــای خـداســت.

مــاهــتـــاب آنــجــا، مــی کــنــد روشــن پـهـنـای کــلــام.

بــی گــمـان آنــجـا آبـی، آبـی اسـت.

غــنــچــه ای مــی شــکـفــد، اهـل ده بــاخـبـرنـــد.

چـــه دهــی بـایــد بــاشــد!

کـــوچــه بــاغــش پــر مــوسـیـقــی بــاد!

مــردمـــان ســر رود، آب را مــی فـهـمـنــد.

گـــل نــکــردنــدش، مــا نـیـز

آب را گـــل نــکـنـیـم.

 

 

شعر آب از سهراب سپهری،شعر نو

سهراب سپهری شاعر معاصر

مطلب پیشنهادی

از هر چه می‌رود سخن دوست خوشتر است از سعدی

از هر چه می‌رود سخن دوست خوشتر است از حافظ از هر چه می‌رود سخن …