سراب از سهراب سپهری، شعرنو

 

 

سراب از سهراب سپهری، شعرنو

 

 

 

 

آفـتـاب اســت و، بــیــابــان چــه فـــراخ!

نـــیــســت درآن نــه گــیـــاه و نــه درخـــت.

غــیــر آوای غــرابــان، دیـــگــر

بــســتــه هــر بــانــگــی ازایـــن وادی درخـــت.

در پـــس پـــرده ای از گـــرد و غــبـــار

نــقــطــه ای لـــرزد از دور ســیـــاه:

چــشــم اگــر پــیــش رود، مــی بــیــنــد

آدمــی هــســت کــه مــی پــویــد راه.

تـنـــش از خــســتــگـی افـتــــاده ز کـــار.

بــر ســر و رویــش بــنــشــســتــه غــبــار.

شـده از تــشــنــگــی اش خــشــک گــلــو.

پـــای عــریـــانـــش مــجــروح ز خـــار.

هـــر قـــدم پــیـــش رود، پـــای افــق

چــشــم او بــیــنــد دریــایـــی آب.

انــدکــی راه چـــو مــی پــیــمــایــد

مــی کــنــد فــکـر کــه مــی بــیــنـد خــواب.

 

 

سراب از سهراب سپهری، شعرنو

سهراب سپهری

 

 

 

مطلب پیشنهادی

ای یار ناسامان من از من چرا رنجیده‌ای از سعدی

ای یار ناسامان من از من چرا رنجیده‌ای از سعدی ای یار ناسامان من از …