سایبان آرامش ما، ماییم از سهراب سپهری، شعر نو

سایبان آرامش ما، ماییم از سهراب سپهری، شعر نو

 

 

 

 

در هــــوای دو گـــانــگـــی، تــازگـــی چــهــره هــا پــژمـــرد.

بـــیـــایــیــد از ســایـــه _ روشـــن بــرویـــم.

بـــر لـــب شــبـــنـــم بـــایــســتــیــم، در بـــرگ فـــــرود آیــیـــم.

و اگـــر جـــا پــــایـــی دیـــدیــــم، مـــســافـــر کـــهـــن را از پـــی بــــرویــــم.

بـــرگـــردیـــم، و نـــهـــراسیـــم، در ایـــوان آن روزگــــاران، نــــوشـــابـــه جــــادو ســــر کـــشـــیـــم.

شـــب بـــوی تـــرانــــه بـــبـــویـــیـــم، چـــهـــره خــــود گــــم کـــنیــــم.

از روزن آن ســـوهــــا بـــنــگـــریـــم، در بـــه نــــوازش خــطـــر بــگـــشـــایــیــم.

خــــود روی دلـــهـــره پـــرپـــر کـــنــیـــم.

نــیـــاویـــزیـــم، نـــه بـــه بــنـــد گـــریــــز، نـــه بـــه دامــــان پـــنـــاه.

نـــشـــتـــابـــیـــم، نـــه بــه ســـوی روشـــن نـــزدیـــک، نـــه بـــه ســمــت مــبــهــــم دور.

عـــطـــش را بــنــشــانــیــم، پـــس بـــه چــشـــم رویـــم.

دم صبـــح، دشـــمـــن را بــشــنــاسیـــم، و بـــه خـــورشــیـــد اشـــاره کــنــیـــم.

مـــانـــدیـــم در بـــرابـــر هــیـــچ، خـــم شـــدیـــم در بــرابـــر هــیـــچ، پـــس نــــمـــاز مـــادر را نـــشــکـــنــیــم.

بــر خــیــزیـــم، و دعـــا کـــنــیـــم:

لـــب مـــا شــیـــار عــطـــر خـــامـــوشــی بـــاد!

نـــزدیـــک مـــا شـــب بـــی دردی اســـت، دوری کـــنـــیـــم.

کـــنـــار مـــا ریـــشـــه بـــی شــــوری اســـت، بـــر کـــنــیـــم.

و نــلـــرزیـــم، پـــا در لــجـــن نـــهــیـــم، مـــرداب را بـــه تــپـــش در آیـــیـــم.

آتــش را بــشـــویـــم، نـــی زار هــمــهـــمــه را خـــاکـــســـتـــر کـــنــیـــم.

قـــطـــره را بـــشــویـــم، دریـــا را در نـــوســـان آیــیـــم.

و ایـــن نـــســیـــم، بـــوزیـــم، و جـــاودان بـــوزیـــم.

و ایـــن خـــزنـــده، خـــم شــویـــم، و بــیـــنـــا خــم شـــویـــم.

و ایـــن گـــودال، فـــرود آیــیـــم، و بــی پــروا فـــرود آیــیـــم.

بـــر خـــود خـــیـــمـــه زنــیــــم، ســـایـــبـــان آرامــــش مــــا، مــــایـــیـــم.

مـــا وزش صـــخـــره ایـــم، مـــا صـــخـــره وزنـــده ایـــم.

مـــا شـــب گـــامــیـــم، مـــا گـــام شــبـــانـــه ایــــم.

پــــروازیـــم، و چـــشـــم بــــراه پـــرنـــده ایــــم.

تــــراوش آبـــیـــم، و در انـــتـــظــــار سبـــویـــیـــم.

در مـــیـــوه چـــیـــنـــی بـــی گـــاه، رویــــا را نــــارس چــیـــدنـــد، و تــــردیــــد از رسیــــدگــی پـــوســـیـــد.

بــیـــایــیــــد از شـــوره زار خـــوب و بـــد بـــرویـــم.

چـــون جـــویــبـــار، آیــیــنـــه روان بـــاشــیــــم: بـــه درخـــت، درخـــت را پـــاســـخ دهـــیـــم.

و دو کـــران خــــود را هـــر لــحــظـــه بــیــافــرینـــیــم، هـــر لــحــظـــه رهـــا ســازیـــم.

بــــرویــم، بـــرویـــم، و بــیـــکــرانــی را زمــزمـــه کــنــیـــم.

 

 

سایبان آرامش ما، ماییم از سهراب سپهری، شعر نو

سهراب سپهری

مطلب پیشنهادی

ای یار ناسامان من از من چرا رنجیده‌ای از سعدی

ای یار ناسامان من از من چرا رنجیده‌ای از سعدی ای یار ناسامان من از …