تا انتها حضور از سهراب سپهری، شعر نو

تا انـتها حضـور از سـهراب سـپهری، شـعر نو

امــــشــب

در یـــک خــواب عـــجــیــب

رو بــه ســمــت کــلــمــات

بــاز خــواهــد شــد.

بــاد چــیـزی خــواهــد گـــفــت.

سیــب خــواهــد افــتــاد،

روی اوصـــاف زمــیــن خــواهـــد غــلــتــیـــد،

تــاحــضــور وطــن غــایــب شــب خــواهــد رفـــت.

ســـقـــف یـــک وهـــم فـــرو خــواهــد ریـــخـــت.

چـــشــم

هـــوش مــحـــزون نــبــاتــی را خـــواهـــد دیـــد.

پــیــچــکی دور تــمــاشــای خــدا خـــواهــد پــیــچــیــد.

راز، ســـر خــواهـــد رفــت.

ریــشــه زهـــد زمـــان خـــواهـــد پـــوســـیـــد.

ســـر راه ظــلـــمــات

لــبــه صــحــبـــت آب

بـــرق خـــواهـــد زد،

بـــاطـــن آیــنـــه خـــواهـــد فـــهــمــیـــد.

امـــشـــب

ســـاقـــه مـــعــنــی را

وزش دوســـت تــکــان خـــواهـــد داد،

بـــهــت پــرپـــر خـــواهـــد شـــد.

تـــه شـــب، یـــک حـــشــره

قــســمــت خـــرم تــنـــهـــایـــی را

تـــجـــربـــه خـــواهـــد کــــرد.

داخــــل واژه صـــبـــح

صــبــح خـــواهــــد شــــد.

 

تا انتها حضور از سهراب سپهری، شعر نو

سهراب سپهری

 

 

مطلب پیشنهادی

ای یار ناسامان من از من چرا رنجیده‌ای از سعدی

ای یار ناسامان من از من چرا رنجیده‌ای از سعدی ای یار ناسامان من از …