بی تار و پود از سهراب سپهری، شعر نو

بی تار و پود از سهراب سپهری، شعر نو

در بــیداری لــحــظه هـا

پــیـکرم کــنـار نـهر خـروشان لــغـزیـد.

مـــرغــی روشــن فـــرود آمـــد

و لبـــخند گــیج مــرا بــرچیــد و پــرید.

ابـــری پــیـدا شــد

و بــخــار ســرشــکم را در شـتـاب شــفافــش نــوشــید.

نــسیــمی بــرهــنه و بــی پــایــان ســر کـــرد

و خطــوط چهــره ام را آشــفـت و گــذشــت.

درخــتـی تــابــان

پیــکرم را در ریــشه ســیاهــش بـــلعید.

طـــوفانی ســر رســید

و جـــاپــایـــم را ربــود.

نــگاهــی بــه روی نــهر خــروشــان خـــم شــد:

تـــصویــری شــکـست.

خــیالــی از هــم گــسیــخـت.

بی تار و پود از سهراب سپهری، شعر نو

سهراب سپهری

مطلب پیشنهادی

ای یار ناسامان من از من چرا رنجیده‌ای از سعدی

ای یار ناسامان من از من چرا رنجیده‌ای از سعدی ای یار ناسامان من از …