به می عمارت دل کن که این جهان خراب، غزل شماره ۷۹

به می عمارت دل کن که این جهان خراب، غزل شماره ۷۹

به می عمارت دل کن که این جهان خراب، غزل شماره ۷۹ از حضرت حافظ

این غزل یکی از غزل های بسیار زیبای حضرت حافظ، یکی از بزرگترین شاعران پارسی زبان است. این غزل به واسطه تک بیتی که توسط همایون شجریان در جشن بزرگداشت حافظ به صورت بداهه خوانی اجرا شد (به می عمارت دل کن که این جهان خراب / بر آن سر است که از خاک ما بسازد خشت) بیشتر شناخته شد و معروف شد. در شاه بیت این شعر شاعر به فانی بودن این دنیا اشاره می کند و می گوید که مرگ هر لحظه در کمین ماست، پس باید از تمام لحظه های آن استفاده کنیم و قدر تک تک ثانیه ها را بدانیم و از همه مهمتر به دنبال شادی باشیم.

به می عمارت دل کن که این جهان خراب، غزل شماره ۷۹

کنون که می دمد از بوستان نسیم بهشت
من و شراب فرح بخش و یار حورسرشت

گدا چرا نزند لاف سلطنت امروز
که خیمه سایه ابر است و بزمگه لب کشت

چمن حکایت اردیبهشت می گوید
نه عاقل است که نسیه خرید و نقد بهشت

به می عمارت دل کن که این جهان خراب
بر آن سر است که از خاک ما بسازد خشت

وفا مجوی ز دشمن که پرتوی ندهد
چو شمع صومعه افروزی از چراغ کنشت

مکن به نامه سیاهی ملامت من مست
که آگه است که تقدیر بر سرش چه نوشت

قدم دریغ مدار از جنازه حافظ
که گر چه غرق گناه است می رود به بهشت

شاعر: حافظ

به می عمارت دل کن که این جهان خراب، غزل شماره ۷۹

همایون شجریان خواننده موسیقی اصیل ایرانی

به می عمارت دل کن که این جهان خراب، غزل شماره ۷۹

بر سر آن است که از خاک ما بسازد خشت

 

مطالب مرتبط:

هرکه در مزرع دل تخم وفا سبز نکرد از حافظ

رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند از حافظ

مطلب پیشنهادی

ای یار ناسامان من از من چرا رنجیده‌ای از سعدی

ای یار ناسامان من از من چرا رنجیده‌ای از سعدی ای یار ناسامان من از …